Droga Krzyżowa II - biblijna 

 

Po każdym przeczytanym fragmencie Pisma św. należy zostawić dłuższą chwilę milczenia na medytację Słowa Bożego.

 

  Wstęp 

 

On, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem,

lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi.

A w zewnętrznym przejawie, uznany za człowieka,

uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci - i to śmierci krzyżowej.

 

(Flp 2:6-8)

 

  I – Pan Jezus skazany na śmierć 

 

Ja zaś jak potulny baranek, którego prowadzą na zabicie,

nie wiedziałem, że powzięli przeciw mnie zgubne plany:

Zniszczmy drzewo wraz z jego mocą, zgładźmy go z ziemi żyjących,

a jego imienia niech już nikt nie wspomina!

 

(Jr 11:19)

 

  II – Pan Jezus bierze krzyż 

 

Lecz On się obarczył naszym cierpieniem,

On dźwigał nasze boleści,

a myśmy Go za skazańca uznali,

chłostanego przez Boga i zdeptanego.

 

(Iz 53:4)

 

  III – Pierwszy upadek 

 

On mnie nasycił goryczą, piołunem napoił.

Starł mi zęby na żwirze, pogrążył mnie w popiół.

 

(Lm 3:15-16)

 

  IV – Spotkanie z Matką 

 

Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu,

i na znak, któremu sprzeciwiać się będą.

A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu.

 

(Łk 2:34-35)

 

  V – Pomoc Szymona Cyrenejczyka 

 

Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie,

niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje!

 

(Łk 9:23)

 

  VI –  Spotkanie ze św. Weroniką 

 

Nie miał On wdzięku ani też blasku, aby na Niego popatrzeć,

ani wyglądu, by się nam podobał.

Wzgardzony i odepchnięty przez ludzi,

Mąż boleści, oswojony z cierpieniem,

jak ktoś, przed kim się twarze zakrywa,

wzgardzony tak, iż mieliśmy Go za nic.

Lecz On się obarczył naszym cierpieniem,

On dźwigał nasze boleści,

a myśmy Go za skazańca uznali,

chłostanego przez Boga i zdeptanego.

 

(Iz 53:2-4)

 

  VII – Drugi upadek 

 

Uderzono mnie i popchnięto, bym upadł, lecz Pan mnie podtrzymał.

 

(Ps 118:13)

 

  VIII – Spotkanie z płaczącymi niewiastami 

 

Gdy Jezus był już blisko Jerozolimy, na widok miasta zapłakał nad nim

i rzekł: O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi.

Bo przyjdą na ciebie dni, gdy twoi nieprzyjaciele otoczą cię wałem, oblegną cię i ścisną zewsząd.

Powalą na ziemię ciebie i twoje dzieci z tobą i nie zostawią w tobie kamienia na kamieniu za to, żeś nie rozpoznało czasu twojego nawiedzenia.

 

(Łk 19:41-44)

 

  IX – Trzeci upadek 

 

Złożyłem w Panu całą nadzieję;

On schylił się nade mną i wysłuchał mego wołania.

Wydobył mnie z dołu zagłady i z kałuży błota,

a stopy moje postawił na skale i umocnił moje kroki.

 

(Ps 40:2-3)

 

  X – Obnażenie 

 

... policzyć mogę wszystkie moje kości.

A oni się wpatrują, sycą mym widokiem;

moje szaty dzielą między siebie i los rzucają o moją suknię.

 

(Ps 22:18-19)

 

  XI – Przybicie do krzyża 

 

A Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony,

przyciągnę wszystkich do siebie.

 

(Jn 12:32)

 

  XII – Śmierć na krzyżu 

 

Nikt nie ma większej miłości od tej,

gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich.

 

(Jn 15:13)

 

  XIII – Zdjęcie z krzyża 

 

A Matka Jego chowała wiernie wszystkie te wspomnienia w swym sercu.

 

(Łk 2:51)

 

  XIV – Złożenie do grobu 

 

Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam:

Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo,

ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity.

 

(Jn 12:24)

 

  Zakończenie: 

 

Otóż, jeżeli umarliśmy razem z Chrystusem,

wierzymy, że z Nim również żyć będziemy,

wiedząc, że Chrystus powstawszy z martwych już więcej nie umiera,

śmierć nad Nim nie ma już władzy.

Tak i wy rozumiejcie, że umarliście dla grzechu,

żyjecie zaś dla Boga w Chrystusie Jezusie.

 

(Rz 6:8-9.11)